Moedig & kwetsbaar leiderschap
Leiderschap vergt moed.
>> We blijven nog even bij Nehemia. Voordat hij naar Jeruzalem gaat, gebeurt er het volgende. Nehemia werkt als schenker van de koning. “Ik nam de wijn en bood die de koning aan. Nooit had hij iets op me aan te merken gehad, maar nu zei hij: ‘Waarom kijk je zo somber, je bent toch niet ziek? Er is vast iets dat je dwarszit.’ Ik schrok hevig en zei: ‘Majesteit, leef in eeuwigheid! Hoe zou ik niet somber zijn als de stad waar mijn voorouders begraven zijn, is verwoest en haar poorten in vlammen zijn opgegaan?’ ‘Wat is dan je wens?’ vroeg de koning.” Ik bad tot de God van de hemel, en antwoordde de koning: ‘Als het de koning goeddunkt, en als u het mij, uw dienaar, toestaat, zend mij dan naar Juda, om de stad te herbouwen waar mijn voorouders begraven liggen.’
Zie je wat hier staat? Ik bad tot de God van de hemel. Bij mijn weten het enige schietgebed in de bijbel. Nehemia weet wat hem te doen staat en de koning stelt hem een prachtige open vraag: Wat is dan je wens? Dit is het moment supreme, dit is zijn kans. Je hebt van die momenten, in je leiderschap, waarvan je weet: nu moet ik het zeggen. Nu moet ik het vragen. Nu moet ik mijn mond opendoen. En daar is soms enorm veel moed voor nodig. Maar alleen dan kun je een stap dichterbij jouw visie komen. Moedige leiders doen moedige verzoeken. En dat is precies wat Nehemia doet. Lees maar:
De koning – met zijn lievelingsvrouw aan zijn zijde – wilde weten hoe lang mijn reis zou duren en wanneer ik terug zou
keren. Nadat ik de koning een tijdstip had genoemd, willigde hij mijn verzoek om te vertrekken in. ‘En als het de koning goeddunkt,’ zo zei ik, ‘laat men mij dan brieven meegeven voor de gouverneurs van de provincie Trans-Eufraat, opdat zij mij doorgang verlenen tot aan Juda.’ Ook verzocht ik om een brief voor Asaf, het hoofd van de koninklijke houtvesterijen, om mij hout te leveren voor de balken van de poorten van de tempelburcht, voor de stadsmuur en voor de woning waarin ik mijn intrek zou nemen. Omdat mijn God mij bescherming bood, gaf de koning mij de verlangde brieven.”
Die Nehemia durft wel, zeg. Hij vraagt om verlof, hij vraagt om goedkeuringsbrieven en dan ook nog om materialen. En omdat God hem bescherming biedt, zo verwoordt hij het, ontvangt hij alles. Nehemia heeft er vast al van tevoren over nagedacht. Hij weet wat de obstakels zijn, hij weet hoe ze opgelost kunnen worden en als het moment daar is heeft hij het lef om het allemaal te vragen. En het ‘ja’ van de koning vat hij expliciet op als de zegen van God. Dat geeft moed, een moed die hij ook verderop in het verhaal nog heel erg nodig zou hebben. De moed om door te zetten bij tegenstand, om zijn visie scherp te houden bij ontmoediging, om misstanden aan te pakken. Leiderschap vraagt moed en een enorme toewijding om, samen met anderen, je visie te bereiken.
>> Daarnaast vraagt leiderschap ook de moed om ‘nee’ te zeggen. Er is een mooie quote van Tony Blair, waarin hij zegt: ‘The art of leadership is saying no, not saying yes. It is easy to say yes.’ En zo is het precies! Onderdeel van je leiderschap en van het hebben van een visie is dat je weet wat je WEL wilt en daarom ook scherp hebt wat daar NIET bij past. En door nee te zeggen bescherm je jezelf en je team tegen te veel hooi op de vork en te weinig focus in wat jullie doen. Je modelleert daarmee een gezonde balans en een scherpe focus.
>> Moedig leiderschap betekent ook dat je nodige confrontaties niet uit de weg gaat. Als iemand niet goed functioneert of gedrag vertoont dat niet past bij jullie waarden, als je iemand moet ontslaan of geen contractverlenging kunt of wilt geven, dan is het aan jou om de moed te hebben om liefdevol en duidelijk te zijn. ‘Clear is kind’, is een prachtige uitspraak van Brené Brown. Als we leren de koe bij de horens te vatten, het liefst bijtijds en op een heldere manier, dan is dat soms veel vriendelijker dan dingen te laat aangeven, in de lucht laten hangen of mensen in onzekerheid te laten zitten. In de les over confronteren reik ik je hierbij concrete handvatten aan.